بیش از یک‌سال از راه‌اندازی این وبلاگ می‌گذره و طی این مدت من فقط فرصت کردم ۶ پست تنظیم و ارسال کنم. البته چند یادداشت هم دست‌نویس شدند و منتشر نشدند.

به هرحال، هدف از ارسال این پست، تبریک فرارسیدن سال‌نو و نوروز، به عزیزانی بود که صبورانه  دنباله خلوت  این وبلاگ  رو دنبال می‌کنند. براتون آرزوی سلامتی و موفقیت در سال پیش‌رو دارم.

این چندخط شعر از« فریدون مشیری» رو هم نوشتم تا این پست براتون خالی از آورده نباشه!

پرواز آفتاب و نسیم و پرنده را
می‌دانم و صفای دلاویز دشت را
اما،‌من این میان
پرواز لحظه‌ها را،
افسوس می‌خورم
پرواز این پرنده‌ی بی‌بازگشت را.